Jakie rękawice robocze wybrać: nitryl, lateks, poliuretan czy skóra

Większość rękawic roboczych w katalogu to rękawice powlekane: dzianinowy wkład z poliestru lub poliamidu (w rękawicach antyprzecięciowych — z przędzy HPPE) zanurzony w nitrylu, lateksie albo poliuretanie. Od wkładu zależy wygoda i czucie palców, od powłoki — chwyt i to, czy rękawica znosi olej i wodę.

Trzecia zmienna to zasięg powłoki. Powłoka na dłoni i opuszkach zostawia grzbiet z odkrytej dzianiny: rękawica oddycha, ale ciecz przenika przez grzbiet. Pełna powłoka obejmuje też grzbiet, ale jej szczelność i odporność wymagają potwierdzenia w danych modelu; ogranicza też przewiewność. Wersje 3/4, jak Fils z nitrylem piankowym, leżą pośrodku.

Liczba 13 albo 15 w opisie to uiglenie (gauge) dzianiny. Im wyższa liczba, tym drobniejszy splot i cieńsza rękawica: lepsze czucie palców, mniej amortyzacji. Uiglenie 7–10 mają grube rękawice do ciężkich materiałów, 13–15 — typowe rękawice montażowe, 18 i więcej — najcieńsze, do precyzyjnej pracy. W katalogu przeważa 13, rękawice GRIP mają 15.

Rękawica powlekana to materiał eksploatacyjny, dlatego większość modeli w katalogu jest też w opakowaniach po 12 par, np. Vechte, Jagst i Uller.

Ten sam materiał występuje w kilku wykończeniach i to one zmieniają chwyt najbardziej:

Odporności na ścieranie, rozdarcie i przekłucie nie porównuj po materiale, tylko po kodzie EN 388 konkretnego modelu. Rękawice poliuretanowe w katalogu mają w ścieraniu zarówno poziom 1 — Touch — jak i 4 — Mulde. Jak czytać kod znak po znaku, wyjaśnia artykuł EN 388: oznaczenia rękawic.

Odpowiedź zależy od tego, co jest na rękach. Olej, smar, paliwo — nitryl: lateks naturalny słabo znosi oleje i szybciej się w nich niszczy. Woda, mokre materiały, praca na zewnątrz — lateks karbowany. Gdy oba warunki występują naraz, wygrywa nitryl, najlepiej z pianki, która trzyma także mokre elementy. Poliuretan wybiera się nie do konkretnej cieczy, tylko do pracy, w której liczy się czucie palców.

Rękawica skórzana nie ma powłoki — chroni sama skóra. Wybiera się ją do ciężkich prac: zbrojenia, drewna, kamienia, przenoszenia materiałów o ostrych krawędziach, a w odmianie spawalniczej — do spawania. Rodzaj skóry decyduje o czuciu palców i o tym, jak rękawica znosi wilgoć.

Jednorazowa rękawica nitrylowa nie ma dzianinowego wkładu — to cienka rękawica z samego nitrylu. W katalogu są dwa takie modele: Wenne i Wussow z fakturą diamentową. Ich opisy podają EN ISO 374-1 typ B (chemikalia) i EN ISO 374-5 (mikroorganizmy), dlatego mają kategorię ŚOI III. Przed jaką substancją i jak długo chronią, mówi instrukcja konkretnego modelu, nie sam napis „nitryl”.

Ocieplane rękawice w katalogu to lateks karbowany na dzianinie z pętelką od wewnątrz, np. Zicher i Lyck. Ich deklaracje obejmują EN 388, ale żadna nie podaje EN 511 — normy rękawic chroniących przed zimnem konwekcyjnym i kontaktowym.

EN ISO 21420 opisuje wymagania ogólne rękawic ochronnych — wymagania ogólne co do budowy, rozmiarów, oznakowania i nieszkodliwości materiałów. Ta norma nie mówi, przed czym rękawica chroni, ale ogranicza to, co może być w samym materiale. Przy wyborze powłoki i skóry liczą się trzy wymagania:

W filtrach katalogu norma występuje jako EN ISO 21420 (dawniej EN 420). Ta sama norma przypisuje rozmiarom 6–11 obwód i długość dłoni — tabelę rozmiarów znajdziesz w artykule o EN 388. Ochronę opisują normy szczegółowe: EN 388 przed zagrożeniami mechanicznymi, EN ISO 374-1 przed chemikaliami, EN 407 przed ciepłem, EN 511 przed zimnem — ich piktogramy stoją na rękawicy obok siebie. Pozostałe oznaczenia ŚOI zebraliśmy w przewodniku po oznaczeniach BHP.